H. en ik zaten samen fijn onderuit op de bank.
Het was na het eten.
"Hebben wij eigenlijk een toetje?"
"Ja hoor." zei ik "We hebben hele lekkere kwark."
"We hadden toch nog ijs?"
Ik keek hem aan met mijn meest onschuldige blik. "Nee mop, 3 weken geléden hadden wij ijs."
Gekkie.
Zondagavond kwam ik thuis in een moppersmurfstemming en ik snauwde iets naar H. En H. snauwde natuurlijk iets terug. En toen moest ik ineens heel hard huilen. H. zei dat ik niet elke keer dat hij iets snauwt kan gaan huilen. Ik riep uit: "Maar ik huil niet om jou, ik huil om mijn moeder!" H. pakte me beet en sloeg het dekbed samen met zijn armen om me heen. Ik snikte dat ik de zondagen helemaal niet zo makkelijk vond. Understatement. En dat ik de sieraden die ik draag helemaal niet om wil hebben, dat ze niet van mij zijn. Dat ik mijn moeder zo vreselijk mis. En dat H. me elke zondag vraagt, hoe het met mijn vader gaat. En dat iedereen dat vraagt: hoe gaat het met je vader? hoe gaat het met je broer? Bijna niemand vraagt meer hoe het met mij gaat. "Ja, maar ik zie het toch?" zei H. Nog steeds snikkend vroeg ik: "Maar boehoehoehoe gaat het dan met mij?" "Het gaat wél goed met jou. Jij doet het heel goed." was het antwoord. "Nou" wierp ik tegen "Maar ik huil al als ik een tram of trein mis."
In juni 2009 bestelde ik kaarten voor het theaterseizoen 2009/2010. Ik nam ook een kaartje voor De Afscheidsmonologen. Ik nam zomaar aan, zonder verder iets te lezen, dat dat een soort afsluitende voorstelling zou zijn van de Vaginamonologen en de Gesluierde Monologen, wat ik beide erg mooie voorstellingen vond. Maar pas veel later, kwam ik erachter dat dit een programma was over doodgaan en afscheid nemen. Oh. Euh. Oh. Ja. Nou ja. OK. Lenzen uit, bril op, zakdoeken mee en ik zou wel zien. Vanavond was ik erheen. Ik hoopte dat Kees van Kooten er zou zijn. Die was er ook, maar die zat in de zaal, stond niet op het podium. Er was wel een hilarische scène, geschreven door hem. Want ja, er viel zowaar wat te lachen. Wij, het publiek, kregen de verhalen uit de monden van Toine van Peperstraten en Jet Bussemaker. En het was mooi. En herkenbaar. Over het sterfproces, over het boos zijn op een ziekte en het gedoe daaromheen, over het gemis van iemand, over reacties van anderen. Ik heb geen traan gelaten. Ik stapte na de voorstelling naar buiten, stond op de tram te wachten. Er stonden ook een moeder en een dochter (ik schatte haar een jaar of 11) te wachten. Moeder moest hoesten en dochter klopte haar liefdevol op haar rug. Daarna hadden ze het koud en ze knuffelden elkaar warm. Goed zo, dacht ik, wees maar lief voor elkaar. Nu het nog kan. Ik keek naar de sterrenhemel boven me en besefte: Ja, het gaat wél goed met mij. Maar naar omstandigheden.
Toen mijn kaartje gecontroleerd was en ik het terugstopte in mijn portemonnee, was me nix bijzonders opgevallen. Pas veel later, thuis, toen ik het ging weggooien, zag ik ineens op wat voor manier het geknipt was. Er zat een zonnetje in mijn kaartje! Wat een gezelligheid!
"Mag ik een portje bij het eten van je, pap?"
"Ja, hoor!" en hij schonk een bel voor me in. Een wijnglas vol.
Ik ging naar huis met knalrode wangen en vond het totaal niet koud onderweg.
Ik weet niet waar dat vooroordeel over gierige Nederlanders psies vandaan komt. Niet uit Amsterdam in ieder geval.
Elke woensdag komt er een psycholoog met mijn vader praten.
Als mijn moeder nog leefde, kon ze u vertellen, dat mijn vader doorgaans eerder advies aanneemt van 'vreemden' dan van familie en goede vrienden.
De psycholoog boekt aldus wel resultaten.
Ze heeft hem al bijna overtuigd dat hij toch moet doorgaan met zijn vrijwilligerswerk bij de tennisclub, dat dat juist goed voor hem is. En ze heeft ook gezegd, dat hij moet leren koken. Moet, ja. Ik heb hem gevraagd of hij het ook wil, want anders zijn we nergens. Hij zei van wel.
Volgende week gaan we er een begin mee maken. Laat ik hem eerst eens verantwoordelijk zijn voor het koken van de aardappelen. Dan een keer voor de groenten. Dan beide. En daarna vlees of vis. En dan eens alles tegelijk, onder supervisie.
Persoonlijk vind ik het koken voor hem niet zo'n punt. Dat is niet zoveel werk. Ik heb heel eerlijk gezegd liever dat hij een poetsvrouw regelt, omdat ik op dit moment 2 huizen schoon probeer te houden. Maar dat terzijde.
Deze week deed ik iets, wat ik nooit eerder heb gedaan. Ik sprak iemand in mijn straat aan op hoe leuk haar puppy was. Ze fleurde meteen helemaal op en zei in plat Amsterdams: "Wat is ie lief, hè? Ja, ik heb hem net. We zijn nog aan het wennen samen. Hij is 10 weken oud. Hij moet nu leren zindelijk worden. Ik heb wat te stellen met 'm, hoor. Nou, ik was altijd alleenstaande moeder en nu zijn mijn kinderen het huis uit en ik vond het zo stil, dus toen heb ik hem genomen. Maar ja, het is veel meer werk dan kinderen. Nee, nou moet je niet gaan lachen, dat is echt zo, hoor! Kinderen poepen gewoon netjes in hun luier, maar zo'n hondje poept 5 keer per nacht op je tapijt. Een hond is veel meer werk dan een kind. Mens, je blijft schoonmaken en achter hem aanlopen! Dus nou moet hij buiten zijn dingetjes doen en dan neem ik 'm meteen weer mee naar boven, want anders snapt hij niet waar het naar buiten gaan voor is. En hij heet Boy. Hij heette eerst Binkie, maar in deze straat heten er al 3 honden Binkie. Dus daarom is het Boy. Oh, hij heeft gepoept en geplast, dan neem ik 'm weer gauw mee naar boven. Dag vrouw!"
Ik wenste ze veel geluk samen. En prees mezelf gelukkig met het feit een kattenmens te zijn.
Vandaag was mijn vader jarig en broer en ik waren er samen heen.
Mijn oom en tante waren er ook.
We aten onder andere een taartje.
En we keken een stukje van de dvd die we hem gaven, Van Oekel's Discohoek.
Reeds.
"Wat zei hij nou? Het winkelseizoen? Wanneer is dat?! Waarom weet ik daar nix van?"
"Nee, voetbalseizoen!"
"Oh.."
Gisteravond was onze jaarlijxe dobbelspelavond. De kadootjes waren leuker dan ooit.
Zo was er een lieve knuffelkoe, die een kruikfunctie had.
En wie wil nou niet na alle incomplete verhalen eindelijk eens het complete verhaal over Bokito lezen?
Ik won eigenlijk een lamp in de vorm van een paddestoel, maar die wilde ik niet en had ik weggegeven. Daarna had ik dus eigenlijk niets. Maar iemand vond dat zielig en gaf me zomaar een pastabordenset en een flesje balsamico. Ging ik toch nog met iets fijns naar huis, zeg.
Tot slot was er nog de meest humoristische popquiz ooit. De hoofdprijs, een heuse Oscar, ging maar net aan mijn neus voorbij.
Het is weliswaar al woensdag, maar ik wil nog even melden dat ik een fijn weekend had.
Vrijdagavond was ik naar Easylaughs.
Zaterdagavond was er een pubquiz ("Hoezo geen popquiz?!").
En zondag heb ik 3 uur in de bios gezeten voor een oorlogsfilm, want dat is wat Avatar goon is.
Dat je je bij het opstaan 's morgens al verheugt op 's avonds lekker verderlezen in je spannende boek. Kent u dat gevoel?
Heel spannend, voor de 1e keer een zoet pompoentaartje gemaakt. Maar met kruiden als nootmuskaat, kaneel en gember. Hij was voor 2 personen, zei de website. Nou, dat klopte wel. H. en ik hebben er 3 dagen samen van gegeten voor ie op was. Aanrader!
Ik vind het echt heel mooi. Echt.
Maar kom nu maar weer door met de lente.
"Hee, mooie Nermal! Nermal is mooi, hè?"
H. lacht. "In het Arabisch hebben wij een uitdrukking over moeders. Als hun kindje er eigenlijk als een aapje uitziet, dan nog vinden de moeders ze mooi. Jij bent zoals die moeders."
"San, met je vader even. Zeg, ik wil een eitje bakken, maar ik heb alleen maar croma in huis. Daar kan ik het zeker niet in bakken?"
Mijn moeders mozaiek is zo goed als af.
En ook mijnes is zo goed als af.
Nu moet het goed drogen en dan komt het engste en spannendste gedeelte van het hele gedoetje: het voegen. Je kunt er een stuk zo mee verpesten, qua kleur dan vooral. Mijn moeder wilde perse met groen voegen. Ik weet nog dat de mozaiekjuf zei dat dat niet heel mooi was, omdat dan alle groene stukjes naar de achtergrond verdwijnen. Maar mijn moede was eigenwijs - natuurlijk - en hield voet bij stuk, want dan zou de oranje schildpad des te mooier uitkomen. Dus groen it is. Maar we moeten nog even moed verzamelen om te voegen en ik zeg we omdat zij dan meteen ook een supermooie tafel moet afmaken. In 1 moeite door. Over een tijdje, hoor. Nog niet nu meteen. Even wachten nog.
