Midget Jones' diary

Mozaiek

Zaterdag 14 november was de verjaardag van mijn moeder. Ik wist eerst niet zo goed wat ik die dag moest gaan doen. Dat is gelukkig toch goed gekomen. Allereerst heb ik een appeltaart gebakken, op haar manier. Die lukte. Daarna ging ik naar O. Zij, mijn moeder en ik zijn jaren geleden op een mozaiekcursus geweest. Mijn moeder en ik hebben onze stukken nooit afgemaakt. Dus bij O. thuis heb ik verder zitten werken aan de mozaiek van mijn moeder. Ze had iets getekend op het plankje en ook precies aangegeven welke stukjes en welke kleurtjes op welke plekken moesten. Maar ik kon maar niet zien wat het nou moest gaan worden. Een rare platte bloem ofzo. Tot ik het middenstuk bijna af had. Toen zag ik het ineens. Natuurlijk! Een schildpad! Hij wordt hartstikke mooi, vind ik, en binnenkort moet ie af zijn, is mijn streven. Daarna maak ik die van mij ook nog af.

Ingeburgerd!

H. heeft vorige week vrijdag examen gedaan (drie onderdelen, verspreid over de hele dag) en gisteren kregen we post met de uitslag: hij is geslaagd! Hoera!

Ook heel gezellig

Hoera, ik heb een nieuwe laptop. Nu kan ik fijn online naar mijn favoriete filmpjes uit de Muppetshow kijken (klik deze aan, u krijgt er geen spijt van!). En ik heb geen Comedy Central meer nodig om naar Southpark te kijken. En dat allemaal relaxed zittend op de bank!

Bak maar, bak maar

Ik heb een nieuwe hobbie: taartjes bakken! Geen taarten, want ik was bang dat hele taarten ook op zouden gaan. En dat ik dan in no time kilo's zou aankomen. Dus voor ik begon met bakken, heb ik eerst een springvormpje van 16cm doorsnee gekocht.

Het 1e baxel was een kweeperentaartje. Gemaakt zoals je een appeltaart maakt. Kweeperen zijn een aanrader!

Taartje nummer 2 was een cheesecake. Maar omdat de springvorm zo klein is, is het vinden van de juiste verhoudingen nog even lastig. Dus die was lekker, maar ietsje te stevig.

Nummer 3 was de beste tot nu toe: vanille-frambozentaartje. Bodem gemaakt van bloem, boter en vanillesuiker. Vulling was vanillekwark met een ei en 2 eetlepels bloem erin. Frambozen erop. Smullen maar. Oja, komen proeven mag altijd. Maar op = op natuurlijk, want de taartjes zijn klein.

Swineflu

Hoe het gaat

Regelmatig vragen mensen hoe het met me gaat. Dat vind ik lief en attent. Meestal zeg ik dat het gaat. Want zo is het ook: het gaat. De ene dag beter dan de andere. Dat lijkt me normaal. Voor zover dingen nu normaal zijn. Er komt een afrondingsgesprek met de behandelend arts aan, waar ik niet echt naar uitkijk (understatement). Mijn moeders verjaardag is 14 november. En wat doe je op zo'n dag? In ieder geval niet niets. Ik ga zeker een appeltaart bakken, in her honour. Misschien kruip ik achter de naaimachine die dag. Of moet ik toch naar mijn vader? Ik weet het niet. Ik ben zeer slecht in beslissingen nemen op dit moment. Zelfs over de kleinste dingen, laat staan over grote. Ik praat heel graag met mensen die ook een ouder zijn verloren. Die begrijpen je toch het beste. Ik dacht altijd dat als je een empathisch mens bent, je je heus wel kan inleven in een situatie. Dat is niet waar, weet ik nu. Je weet het pas, als je het zelf hebt meegemaakt. Ik heb ook het idee dat ik die mensen toen niet voldoende gesteund heb. Niet genoeg gevraagd om erover te vertellen of om een leuk verhaal over hun ouder te vertellen of nogmaals hoe ze zich voelden. Dat zou ik nu heel anders doen. Het is echt zo, dat je in moeilijke tijden als deze je echte vrienden leert kennen. Nu had ik daar altijd al een bepaald idee over, maar het is toch een heel erg fijn gevoel om daarin bevestigd te worden. Ik heb VEEL echt goede vriendschappen, ik heb er 2 handen voor nodig als ik ze wil tellen. En dat idee gaf en geeft ontzettend veel steun. Ze waren er bij de uitvaart. Er werden (op redelijk hilarische wijze) bloemen bij mij thuis bezorgd. Er werd eten gebracht, toen ik er zelf niet aan dacht. Ik kreeg foto's opgestuurd, waar ik zelf niet (meer) aan gedacht had. Er waren weken waarin het leek of het een soort van "Wie heeft San vanavond?" toestand was. Het hebben van familie helpt ook enorm. Dus als u zich herkent in bovenstaande zinnen: heel veel dank, ik waardeer u!

Baan zoeken

H. zoekt nog steeds graag een baantje. Maar bij alles waar hij op solliciteert, krijgt hij te horen per brief of mail dat er zeer veel sollicitanten waren en dat ze degene hebben gekozen die het beste in het profiel pastte en met de meeste ervaring. H.'s (mondelinge) standaardreactie: "Bedankt, klootzakkers."

Duurt lang

Hoeveel minuten duurt die film?

Om

Van Hoofddorp naar Nieuw-Vennep en dan via Lyon naar Leiden Centraal.
OK. Het lijkt mij een beetje om, maar avontuurlijk is het wel.

Trouwdag

Vandaag is de trouwdag van mijn ouders. In 1964 zijn ze getrouwd. Mijn moeder in een zelfgemaakte jurk en een veren hoedje. Mijn vader in een pak, met in de ochtend een te grote corsage. Hij had een kanjer van een gerbera in zijn knoopsgat. Toen hij mijn moeder thuis op kwam halen, riep zij uit: "Wat heb jij nou??!" En toen kreeg hij snel een andere bloem, die hier boven op de foto (gemaakt in het Westerpark) staat.
Ik durf mijn vader vandaag niet te bellen. Hij is op zich niet heel goed in data onthouden, dus ik ben bang om een slapende hond wakker te maken. Maar ik moet wel aan hen denken. En draag de trouwring.

Kwijt

Ongeveer 80% van mijn werk is praten. Dat weet ik zo goed, omdat ik de laatste tijd bij bijna elke verkoudheid mijn stem kwijt ben. Het is nu zo erg, dat ik gisteren maar een briefje op mijn computer gehangen heb, waar ik naar kon wijzen, als ik me niet verstaanbaar kon maken en als iemand gek opkeek als ik goedemorgen of goedemiddag piepte. Om half 3 ben ik maar weggegaan, want toen was het papierwerk klaar en alle mail beantwoord (hoera voor mail!) en sloeg het nergens op dat ik nog aan het werk was. Vandaag een hele dag binnen gebleven, amper gepraat, maar veel beter is het nog niet. Ik kan niet eens de katten roepen. Ik wil mijn stem terug!

Only in Amsterdam

Dat je rechts wordt ingehaald, waarbij de fietser daarna meteen naar links afbuigt en jou dus afsnijdt, maar dat er hoogst verontwaardigd wordt gereageerd als je haar daarom uitscheldt.

Echt niet

Vandaag kwam ik met allemaal tassen vol met bakjes eten voor in de vriezer en/of magnetron bij mijn vader thuis. Hij bekeek alles wat ik op tafel uitstalde en zei, met knipperende ogen en een trillende lip: "Je vader is lastig..." Ik keek hem aan, legde mijn hand op zijn wang en zei: "Nee! Echt niet! Je bent écht niet lastig! Ik doe dit heel graag en ik vind het eigenlijk jammer dat ik nog zo ver weg woon en het niet vaker kan doen."

Jammie

Lone: "Kijk mam, daar staat Kook met Jammie."

Herfst in Wageningen

Komen jullie nou? Loop es doohoor!

Een tak gevonden. En nog een tak. En nog een grotere tak.

Dat moeten we maar es vaker doen!

Ovidius

Ik wilde even een boek lezen dat ik leen van K. en verder nergens aan denken. Het boek heet 'Rituelen en gewoonten' en gaat over geboorte, ziekte en dood (ok, weg nergens aan denken) in de multiculturele samenleving. Het voorwoord begint met een quote uit Ovidius, dat me meteen vastgreep.

Niets houdt zijn eigen aanschijn. De vernieuwster aller dingen, Moeder Natuur, laat elke vorm ontstaan uit andere vormen. Geen enkel ding in dit heelal, geloof me, gaat teloor maar alles wisselt en vernieuwt. Men spreekt van een geboorte als er iets anders aanvangt dan er was, en sterven is ophouden met hetzelfde-zijn. En toch, het groot geheel blijft wel bestaan, al schuift er nog zoveel van hier naar daar.
(Metamorphosen van Ovidius, boek XV, p. 381)

Ik las de quote twee keer en legde het boek daarna maar weer neer. Te mooi om verder te lezen. Eerst laten bezinken.

Weer aan het werk

Mijn collega's zijn de allerliefste!

Dreigende wolken en zon

Kleine wasjes, grote wasjes

"En ik weet ook niet wat ik met die spullen allemaal moet." zei hij, wijzend op een plankje.
Broer en ik keken naar het plankje met pakken wasmiddel, keken elkaar aan en zeiden toen in koor tegen onze vader: "Nou, wat dacht je van de was doen?"

Maar verder redt hij zich wonderwel. Hij praat, hij huilt, hij denkt praktisch na en hij heeft het ook over de toekomst. Hij redt zich beter dan we ons allemaal van te voren hadden voorgesteld, want mijn moeder deed natuurlijk ALLES voor hem. Hij is wel wat op de centen en wil daarom geen hulp in de huishouding. Ik vind dat onzin. Je kunt er best eentje nemen voor 1 keer in de 2 weken, dat is echt niet zo duur, en als je je hele leven nog nooit een vinger hebt uitgestoken in huis vind ik het niet heel gek, dat je niet ziet dat de badkamer, keuken, vensterbank of vloer schoongemaakt moeten worden.

Spreuk

Ik had zin om een mandala te kleuren. Van mandala's kleuren word ik lekker rustig. Ik pakte mijn dikke mandalaboek en koos er eentje uit, die me aansprak. Halverwege keek ik eens even opzij, om te kijken welke text er eigenlijk naast stond.

De levensdraad blijft gelijk,
of we hem nu lachend of huilend afwikkelen. (Japans spreekwoord)

Hoe waar.